Rozmowa z pacjentem jest jedną z najczęściej podejmowanych aktywności w codziennej praktyce lekarzy, niezależnie od posiadanej specjalizacji. Stanowi fundament całościowej interakcji pomiędzy pacjentem, lekarzem oraz, ewentualnie, jego rodziną [1]. Rozmowa, będąc cennym narzędziem terapeutycznym, jest jednocześnie wyzwaniem. Do tego, aby miała walory terapeutyczne, niezbędne są kompetencje emocjonalne, interpersonalne oraz poznawcze. Trudności związane są z obciążającą psychicznie sytuacją, jaką jest choroba, jak również specyfiką relacji pomiędzy lekarzem a pacjentem. Szczególnego znaczenia nabiera ona w onkologii. W trakcie leczenia choroby nowotworowej, a szczególnie podczas hospitalizacji, pacjent mierzy się z utratą dotychczasowych ról życiowych, naruszeniem prywatności, brakiem wpływu, kontroli i przewidywalności leczenia, związanymi z tym strachem i niepewnością. W trakcie leczenia pacjent często staje przed koniecznością podjęcia decyzji zasadniczo wpływających na i zmieniających dalsze życie, przyjmowania i rozumienia złożonych informacji, przy jednoczesnym tolerowaniu utrzymującej się niepewności [2, 3].